Drugi tom pt. Krwawe porachunki jest już książką autobiograficzną, wielowątkową. Głównym bohaterem jest chłopiec (autor), ponadto wiele osób, z którymi przeżywał dramatyczne chwile dzieciństwa. Struchlały widzi zbrodnie nacjonalistów ukraińskich. Widzi płonące wsie, rzeź i obronę rodaków. To jego oczyma malowany jest pejzaż Wołynia i dzieje jego rodziny.

"W okowach terroru" to książka o życiu Kresowiaków wysiedlonych siłą z rodzimych stron na tzw. Ziemie Odzyskane, los których zdeterminował wyrok zwycięskich mocarstw nad hitleryzmem. Związek Radziecki, mimo że głosił hasła wyzwoliciela, faktycznie był okupantem, roztaczając „swoją pieczę” na zdobytych przez siebie ziemiach. Radziecka służba bezpieczeństwa – NKWD, a w Polsce Ludowej – Urząd Bezpieczeństwa, Milicja Obywatelska oraz PZPR, dobrze pamiętały z jakich ludzi rekrutowała się na Kresach Armia Krajowa, zasilająca szeregi 27. Wołyńskiej Dywizji AK. To ona walczyła z dwoma okupantami, a później na trzecim froncie z nacjonalistami ukraińskimi. 27. Wołyńska Dywizja AK – największa formacja zbrojna w kraju – położyła kres mordom dokonywanym przez ukraińskich nacjonalistów na Wołyniu, zmuszając UPA do wycofywania się na Zachód tuż u boku Niemców. W Polsce Ludowej władze dobrze pamiętały kim są Kresowiacy, dlatego los ich skazany był na dalsze represje i traktowanie w specjalny sposób. Widmo „wrogów ludu i reakcjonistów burżuazyjnych” wisiało wciąż nad nimi. Ci ludzie pamiętali bowiem, co to jest wywózka na Sybir, gułagi czy kołchozy. Pamięć ta była największym zagrożeniem dla umacniającej się władzy ludowej. O tym okresie, o adaptowaniu się Kresowiaków do życia w reżimowych warunkach mało się mówi. Historycy niewiele wydali dzieł na ten temat. W szkołach na lekcjach historii nie wspomina się o tych wydarzeniach. Politycy milczą; obowiązuje poprawność polityczna. Książka Kresowiacy tom III daje świadectwo tamtym czasom. Młode pokolenie niewiele wie o tym, co przeszli ich dziadkowie i ojcowie. Trzeba otworzyć im oczy i uszy, niech usłyszą krzyk maltretowanych ludzi w kazamatach UB. To przecież Współczesna Historia Polski.

Kresowiacy to trzytomowa powieść, w której wydarzenia i bohaterowie są autentyczni. W pierwszym tomie Wschodnia nawała autor wykorzystuje zasłyszane opowiadania rodziny – ojca, matki, krewnych i znajomych, którzy z zawieruchy wojennej uszli z życiem. Od dawna dręczyła mnie myśl, aby chwycić za pióro i opisać dzieje ludzi z Kresów Wschodnich, o czym przez dłuższy czas kazano milczeć. My, Kresowiacy, doznawaliśmy losu, którego nie należy życzyć żadnemu narodowi. Historia krwią pisana nie może rozpłynąć się w niepamięci jak mgła. Kto zapomina o niej, traci tożsamość. Naród, który nie zna własnej historii, nie ma przyszłości. To na wschodnich rubieżach Rzeczypospolitej od jej zarania dziejów wiecznie płonęły granice. Polacy z orężem odpierali najazdy Tatarów, Turków, uśmierzali bunty Kozaków, powstrzymywali zapędy Moskali, a potem stawili czoła nacjonalistom ukraińskim. Tam się lała ustawicznie krew i w ogniu walki hartował się patriotyzm. Ostatnim ciosem w plecy była agresja sowiecka w 1939 r. i wywózka rodaków na Sybir. W tej Golgocie Wschodu, Kresowiacy przeważali liczebnie. Los sponiewieranych Polaków, wysiedlonych z rodzinnych stron coraz częściej znajduje odzwierciedlenie we wspomnieniach i kronikach, rzadziej jednak w powieściach. Nadal niewiele jest dzieł upamiętniających męczeństwo ludzi, którzy tracili swoją „małą Ojczyznę”.